مهتاب عشق

حالا من مانده ام و دلتنگی . من مانده ام و دنیایی حرف نگفته . حالا من هستم و خستگی از رکود لحظه های کبود خاطره . انگار گم شده ام در هجوم سکوتی تلخ . انگار از ذهن زمان پاک شده ام و در سیاهی سمج روزهای بی پایان گم .

کاش می توانستم از دیار غریبانه دلتنگی هجرت کنم.کاش توان این را داشتم تا مرز رویای سبز با هم بودن پرواز کنم ودر آغوش مهربانی ها جانی تازه بیابم.

اما زندگی عوض نمیشود .روی لحظه ها پا می گذارد و می گذرد .

شكسته ي مغرورمن
حادثه رفتن تو بود

مهم نبود غرور من
مهم  نبود شكستنم

به  پاي تو نشستنم
مهم توبودي عشق من

نه قصه ي  دلبستنم
اشكام به وقت رفتنت

عذاب تلخ  باختنت
ارزش داشت عزیزمن

معجزه  شناختنت
مهم نبود دلسوختنم

دورازتوپرپرزدنم
به افتخارعشق تو
مي گم كه بازنده منم

برای من بمان ,

پیشم بمان , تو که با لبخندت به من هستی  دادی , با من بمان ,

بمان تا شکوه گذشته را زیباتتر سازیم , بمان تا راه نیمه رفته را به آخر برسانیم  , بمان تا ....

خوب من , مهربانم در کنارم باش و مرهمی باش برای دلم ...

 سخت محتاجم بوجودت ....

وقتی به آسمان نگاه میکنم به عظمت دلت پی میبرم که به اندازه ی آسمان است . این عظمت را میتوان از چشمهایت دید .

کاش می شد لحظه ای ببینمت و عطر وجودت را احساس کنم .

دستانت را ببوسم و نگاه مهربانت را که تمام وجودم است بار دیگر ببینم .

اون که به من قدرت زندگی میده تو هستی

خوب میدونم اون بالاها پیش خدا نشستی

بگو به من چیکار کنم با دل خون و خسته

وقتی برای دیدنت پل سفر شکسته

دلم برات تنگ پدر می خوام تو رو ببینم

سر بزارم رو شونه هات کنار تو بشینم

حرفی بزن چیزی بگو یک عمره چشم به راهم

چرا ازم جدا شدی مگه چی بود گناهم

اون که میخواد به دیدنت پر بزنه منم من

اون که میخواد به روی تو سر بزنه منم من

وقتی میای به خواب من می ترسم از بیداری

ترسه که باز تنها بری باز منوجا بزاری

در به دری یار منه از اون روزی که رفتی

هنوز به من خیال من میگه که زنده هستی

ای پدرم سایه نشو پیش نگاه خستم

خوب میدونی عمری من منتظر تو هستم

اونکه برات نامه میده به این نشون منم من

اسم تو رو داد میزنه از دل و جون منم من

ای پدرم سایه نشو پیش نگاه خستم

خوب میدونی عمری من منتظر تو هستم

افسرده ، بي پناه ، پريشانحال ــــ

افتاده ام به گوشه ي تنهائي

من يكطرف نشسته ام و غمها

ايستاده اند گرم و صف آرائي

***

در بزم گرم زندگيم، بيگاه

سنگي فتاد و ساغر من بشكست

طفلم رميد و همسر من بگريخت

دستي رسيد و رشته ما بگسست

***

عمري قرار زندگيم بودند

رفتند و هيچ صبر و قرارم نيست

خواهم ز چنگ حادثه بگريزم

ايواي من كه پاي فرارم نيست

***

كو خنده هاي كودك دلبندم؟

آن گر مخوي نغمه سرايم كو؟

آنكس كه كودكانه گه بيگاه ـــ

ميگفت قصه ها ز برايم كو؟

***

ايواي از شكنجه هاي تنهائي

كو همسرم؟ كجاست هماغوشم؟

فرزند من كجاست كه با شادي ـــ

بالا رود ز دست و سر و دوشم؟

***

خاموش مانده خانه من امشب

در آن خروش و همهمه بر پا نيست

دلبند كودكم كه دلم ميبرد ـــ
آرام جان خسته «‌ بابا » نيست

***

اي تك ستاره هاي شب تارم

اي اشكها! ز ديده فرو ريزيد

اي لحظه هاي غم زده! بنشينيد

اي ديوهاي حادثه! بر خيزيد

***

در اين شب سياه غم آلوده

من هستم و سكوت غم انگيزي

وز اين سياه چال ،نصيبم نيست ـــ

جز واي واي شوم شباويزي.